Kulturoznawstwo

DSW - miejsce dla Ciebie

Kuchnia Egzotyczna 1 (herbata)

Japońska sztuka picia herbaty


Zwyczaj picia herbaty przywieźli do Japonii w XII wieku mnisi powracający z chińskich klasztorów zen. Herbata traktowana była wówczas jak lekarstwo, pomagała również w medytacji. Dwieście lat później herbata zaczęła pełnić inne funkcje. Organizowano kursy degustacji, ustalono procedury podawania herbaty na dworze szogunów, zwyczaj picia herbaty rozpowszechnił się również wśród przedstawicieli kupiectwa. Od XVI wieku styl picia herbaty opierał się na czterech zasadach: zasadzie harmonii, szacunku, czystości i spokoju. Japońska Droga Herbaty stanowi złożoną sztukę, łączącą architekturę, ogrodnictwo krajobrazowe, układanie kwiatów, sztukę zapachów, garncarstwo, kaligrafię i malarstwo. Herbatę podawano w ozdobnych czarkach, a starannie zaaranżowane wnętrze herbaciarni tworzyło atmosferę kontemplacji i spokoju.

Sen Rikyū (1515-1591) opracował zbiór reguł dotyczących przygotowywania i picia herbaty:

„Zaparz czarkę doskonałej herbaty; przygotuj węgiel, tak aby ogrzał wodę; ułóż kwiaty tak, jak rosną w polu; w lecie stwórz chłód, w zimie ciepło; zrób wszystko przed czasem; bądź przygotowany na deszcz; poświęć uwagę tym, którzy Ci towarzyszą”.

Odtąd zbiór Siedmiu Reguł mistrza Rikyū był przestrzegany i przekazywany następnym pokoleniom.


Shōshitsu Sen XV, Sztuka Herbaty, [w:] Krystyna Wilkoszewska (red.), Estetyka japońska. Antologia, przeł. Monika Kusiak, TAiWPN UNIVERSITAS, Kraków 2001.


zdj1
"Albo wiedza nie przebywa nigdzie, albo przebywa pośród umarłych" (P.)